Bennie Verbeek

“Ik zie dit werk niet als werk, maar als een hobby. Dat zegt eigenlijk alles.”

Wat houdt jouw rol als pedagogisch conciërge in?

“Ik ben conciërge, maar wel met een pedagogische rol. Dat betekent dat ik veel bezig ben met leerlingen: aanspreken, begeleiden, signaleren. Ik denk dat het vooral zit in feeling met jongeren. Dat kun je niet echt leren, dat moet een beetje in je zitten.”

Waar komt die feeling volgens jou vandaan?

“Ik vergeet niet dat ik zelf ook jong ben geweest: kinderen mogen fouten maken, daar leren ze van. Ik hanteer daarin wel criteria: duidelijkheid, respect, en iedereen gelijk behandelen.”

Hoe ziet een gemiddelde werkdag van jou eruit?

“Ik begin om half acht met mijn mail. Daarna komen de eerste leerlingen al binnen. De rest van de dag ben ik eigenlijk vooral zichtbaar in de school. Ik loop veel rond, maak praatjes, spreek leerlingen aan. Dat kan positief zijn, maar ook als er iets niet goed gaat. Door zichtbaar te zijn, voorkom je al veel.”

Je hebt dus ook een belangrijke signaalfunctie?

“Ja, zeker. Ik voel vaak aan als er iets speelt. Soms merk je gewoon dat er spanning hangt, bijvoorbeeld als er een conflict aankomt. En leerlingen vertellen me ook dingen. Dat doen ze alleen als ze je vertrouwen. Ik denk dat ze voelen dat ik naast ze sta en niet tegenover ze.”

Wat vind jij belangrijk in de omgang met leerlingen?

“Duidelijkheid en respect. Leerlingen moeten weten waar ze aan toe zijn. Regels moeten voor iedereen hetzelfde zijn. En daarnaast: gezien worden. Elke leerling wil gezien worden, positief of negatief. Als jij ze ziet en aanspreekt, maak je al een groot verschil. En humor helpt ook enorm.”

Wanneer ga jij met een goed gevoel naar huis?

“Dat zit vaak in kleine dingen. Een gesprek met een leerling, een moment waarop je merkt dat je iemand hebt kunnen helpen. Ik had bijvoorbeeld een leerling die het moeilijk had thuis. Dan bouw je een band op en zegt zo’n leerling op een gegeven moment: ‘Als jij me nodig hebt, ben ik er ook voor jou.’ Ja, daar doe je het voor.”

Wat maakt De Knip voor jou een fijne plek om te werken?

“Het gevoel. Het ‘Knip-gevoel’. Het is lastig uit te leggen, maar het is een soort familiegevoel. De sfeer is goed, de directie is benaderbaar en collega’s staan voor elkaar klaar. Dat voel je meteen als je hier binnenkomt.”

Hoe ben je op het Dr. Knippenbergcollege terechtgekomen?

“Ik werk hier nu elf jaar. Daarvoor was ik 21 jaar timmerman in de bouw. Toen het in die branche minder ging, ben ik iets anders gaan doen. Via via ben ik uiteindelijk hier terechtgekomen. Dat voelde eigenlijk meteen goed. Ik zie dit niet als werk, maar als een hobby. Dit is voor mij echt een lot uit de loterij.”